अंग्रेजी नयाँ वर्ष २०२६ ले पर्सा जिल्लालाई केवल उत्सवमय मात्र बनाएन, यसले जिल्लाको पर्यटन सम्भावना, सामाजिक गतिशीलता र सीमापार सांस्कृतिक मेलमिलापलाई पनि स्पष्ट रूपमा उजागर गर्यो । नयाँ वर्षको पहिलो दिन पर्साका विभिन्न पर्यटकीय तथा धार्मिक स्थलमा देखिएको स्वदेशी तथा विदेशी नागरिकहरूको उल्लेखनीय भीडले पर्सा अब केवल भौगोलिक सीमामा सीमित जिल्ला नभई एक उदीयमान पर्यटन गन्तव्यको रूपमा स्थापित हुँदै गएको संकेत गरेको छ ।
हजारौँ मानिसहरू बिहानैदेखि वनभोज (पिकनिक) खान र रमाइलो गर्न निस्कनुले समाजमा नयाँ वर्षलाई सामूहिक उल्लासका रूपमा मनाउने संस्कृतिको विकास भएको देखाउँछ । विशेषगरी ठोरी गाउँपालिका अन्तर्गतका राईधारा, रानीवन इच्छानगर, बुलबुल पार्क, जमुनाघारी, सितागुफा, सेतो पहाडलगायत स्थानहरूमा देखिएको भीडले प्राकृतिक सौन्दर्य र धार्मिक आस्थाको संयोजन कति प्रभावकारी हुन सक्छ भन्ने उदाहरण प्रस्तुत गरेको छ ।
सरस्वती मध्यवर्ती सामुदायिक वनका सचिव जगेन्द्र पौडेलले उल्लेख गरेझैँ पछिल्ला दुई सातादेखि नै ठोरी क्षेत्रमा पर्यटकको संख्या बढ्दै जानु र जनवरी १ तारिखका दिन मात्रै करिब एक लाखभन्दा बढी पर्यटकको आगमन हुनु सामान्य घटना होइन । यो तथ्यले ठोरी क्षेत्रको आकर्षण मौसमी नभई क्रमशः स्थायी बन्दै गएको संकेत गर्छ । अझ अघिल्ला वर्षको तुलनामा यसपटक ठोरीमै बास बस्ने पर्यटकको संख्या बढ्नु स्थानीय अर्थतन्त्रका लागि सकारात्मक संकेत हो ।
मधेश र बागमती प्रदेशका विभिन्न जिल्लाबाट मात्र होइन, भारतको बिहार, उत्तर प्रदेश र दिल्लीसम्मबाट पर्यटकहरू ठोरीमा नयाँ वर्ष मनाउन आउनु सीमापार सामाजिक र सांस्कृतिक सम्बन्धको जीवन्त उदाहरण हो । यसले पर्सा जिल्लालाई अन्तरदेशीय पर्यटनको सम्भावनायुक्त केन्द्रका रूपमा पनि चिनाउन थालेको छ । तर यति ठूलो संख्यामा पर्यटक भित्रिँदा सुरक्षा, सरसफाइ, वातावरण संरक्षण र व्यवस्थापनतर्फ राज्य तथा स्थानीय तहको ध्यान कति पुगेको छ भन्ने प्रश्न पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण छ ।
ठोरी मात्र होइन, पर्सा राष्ट्रिय निकुञ्जको मध्यवर्ती क्षेत्र, बसन्तपुरका वन क्षेत्र, सुगीभार मन्दिर, गादीमाई, भुमरी माई, कोइलाभार माई र आमोदेवी माईजस्ता स्थानहरूमा देखिएको भीडले पर्साभर नै नयाँ वर्षको उत्साह फैलिएको देखाउँछ । डिजे, नाचगान, सामूहिक मनोरञ्जनले वातावरण रमणीय बनेको स्थानीयको भनाइले मानिसहरू केवल गन्तव्य होइन, अनुभव खोजिरहेका छन् भन्ने कुरा प्रष्ट हुन्छ । हुलाकी सडकदेखि ग्रामीण भेगसम्म देखिएको सवारी चापले यातायात पूर्वाधारमाथि पनि प्रश्न उठाएको छ । ट्याक्टरदेखि साइकलसम्म प्रयोग गरेर वनभोजमा जानेहरूको लर्कोले एकातिर जनउत्साह देखाउँछ भने अर्कोतिर सडक सुरक्षा र व्यवस्थापनको चुनौती पनि उजागर गर्छ ।
विद्यालयहरूमा बिदा भएकाले विद्यार्थीहरूको उल्लेखनीय सहभागिता हुनु सकारात्मक पक्ष हो । बालबालिकाले जंगलमा नगई आसपासका बगैँचा, मन्दिर र खेतबारीमा ‘भतरिग्ङी’ खाएर नयाँ वर्ष मनाउनु स्थानीय संस्कृतिको सरल र सुरक्षित अभ्यासको उदाहरण हो । यसले मनोरञ्जनका नाममा प्राकृतिक स्रोतको अन्धाधुन्ध दोहन नगरी सन्तुलित उपयोग सम्भव छ भन्ने सन्देश दिन्छ ।
समग्रमा, अंग्रेजी नयाँ वर्ष २०२६ ले पर्सा जिल्लालाई पर्यटकमय बनाउँदै उत्सव, उल्लास र सांस्कृतिक मेलमिलापको सुन्दर चित्र कोरेको छ । तर यो उत्साहलाई क्षणिक भीडमा सीमित नराखी दीर्घकालीन पर्यटन विकासमा रूपान्तरण गर्न राज्य, स्थानीय सरकार र समुदायबीच समन्वय अपरिहार्य छ । यदि सही योजना, व्यवस्थापन र संरक्षणको नीति अपनाइयो भने पर्सा केवल नयाँ वर्षमा मात्र होइन, वर्षैभरि पर्यटकले भरिने गन्तव्य बन्न सक्छ । यही सम्भावनालाई व्यवहारमा उतार्नु आजको प्रमुख चुनौती हो । 
प्रतिक्रिया दिनुहोस् !